یک مشکلی برام پیش اومد که خواب رو به مدت۲۴ساعت از من گرفت و سیل اشک بود که از سر ناچاری میریختم .. بعد از نماز صبح بدوبدو رفتم حرم! که دردمو دوا کنم ... داشتم از غصه دق میکردم. توی رواق نشسته بودم و به مولاجان دردمو میگفتم، همون لحظه یک خادم اومد منو دعوت کرد که برم جلسه حلقه معرفت که چندقدمی من بود شرکت کنم ، منبر جلوی من یک خانم روانشناس نشست و شروع به سخنرانی کرد و دقیقاً داشت در مورد درد من صحبت میکرد! منم اشکامو پاک کردم رفتم پای منبر نشستم ... انگار مولاجان داشت به من راه نشون میداد.به نظرتون جالب نیست؟ الان حالم خوبه، همه چی خوبه، زندگی خوبه

با یکی از دوستان درباره مراسم ازدواج صحبت می کردیم، بهش گفتم تو که هنوز وقت داری چرا انقدر نگرانی؟گفت: کلاس رقص، و..... نرفتم هنوز! میترسم معلم رقص بدون حجاب بیاد منم غیرتیم! :|گفتم: واقعا انتظار داری با چادر بیاد؟و از ارقام و اعدادی که هنوز کم هست و چطوری جلوی فامیل و دوست و آشنا سربلند کنه ، مثلا اینکه ۴۵میلیون پول سرویس چوب شده هنوز روکشها مونده، یه وقت زشت نباشه...خیلی برام خنده دار بود و یاد کابوسهای شبانهام افتادم ، غرق شدم در افکار خودم و نگرانیهای خودم و از اینجا به بعد صداشو نمی شنیدم میدونم اگر کسی بدونه افکارمو ، شاید توی دلش بگه ریاکار و یا هر چیز دیگه ای! پس ترجیح میدم فقط خودم باشم و خدای خودم و همون کسی که رضایتش و لبخندش تنها دغدغه ی من هست. و قطعاً در مجلسی که آلوده به گناه است نخواهد آمد!ای امام رئوف دعا میکنم به حرمت حضورت، زندگی بی گناهی را شروع کنم.همیشه بودی ، هستی، لطفاً باز هم باش.آمین